Kiss concertverslag:
Flanders Expo Geent (10 june 1997)

Eerst moesten we er 13 jaar op wachten, nu staan ze hier twee keer op zes maand tijd: de luidruchtige New Yorkse hardrock band Kiss. Op 1 december heette de tour "Kiss Worldwide Alive 96/97"; toen zagen ze aan de uitverkochte zalen dat er nog wel wat geld te rapen viel: er werd een vervolg aan gebreid dat men de "Lost Cities Tour" noemde. Dit tweede Belgische concert kreeg eerst als subtitel "Once just wasn.t enough" maar werd uiteindelijk aangekondigd als "Rock of Nations". Nu eens niet in Vorst Nationaal, maar in een broeierig hete Flanders Expo. In het voorprogramma zat de Belgische belofte Uncle Meat.

Maar laat het me eerst eens over de namiddag hebben. Een paar jaar terug, toen er van deze vernieuwde Kiss hetze nog geen sprake was, kwam het zakelijke en geldruikende vernuft van zanger Paul Stanley en bassist Gene Simmons op het idee om "Konventions" te organiseren. Zeg maar tentoonstellingen voor fans met heimwee naar de jaren .70 en begin .80 toen Kiss de make-up nog niet "definitief" had verworpen. Je zag er de oude kostuums, tribute bands, ex-leden, de heren kwamen wat akoestische dingen doen ... Het hondstrouwe Kisspubliek gooide er met plezier veel geld tegenaan om hierop aanwezig te zijn (100 dollar). België werd nooit aangedaan: niet belangrijk genoeg, of in andere woorden uitgedrukt, te weinig geld te verdienen.

Dit zou nu worden goedgemaakt met een "Kiss Kollektable Market" die in de namiddag in het restaurant van de Expo moest plaatsvinden. Niet zo groot als de originele Konventions en niet door Kiss zelf georganiseerd, maar toch. Wat blijkt echter: Kiss geeft de organisator geen toestemming; ook op vorige concerten was dit al gebeurd. Fans die al van 13.00 uur aanwezig zijn, kunnen blijven zonnen op de parking.

Het is trouwens opvallend hoe enorm het succes van vroeger herleeft: het is niet langer meer hopeloos belachelijk om rond te lopen met een Kiss t-shirt. En de hele merchandise beleeft ook weer piekmomenten: je kunt je gewoon blutkopen: natuurlijk stapels boeken maar ook strips, strandlakens, boxer shorts, petten, cd rom hoezen, muismatten, latex maskers, poppen, horloges, muntstukken (2 000 BEF per stuk), telefoonkaarten tot zelfs Visa kaarten ... bestaan of komen er binnenkort aan. Alleen de flipperkast uit de jaren .70 heeft nog geen nieuwe versie gekregen. Mocht het je nog niet duidelijk zijn: Kiss is niet gewoon een groep, het is big business, een "way of life" met onvoorwaardelijke die hard fans en even onvoorwaardelijke tegenstanders waarbij show en imago een even grote rol spelen als de muziek zelf.

Laat me overschakelen naar het optreden zelf. Voorprogramma was het Belgische Uncle Meat die onlangs met de cd Underneath heel goede kritieken haalden. Hun moderne metal mengt Machine Head en Channel Zero met toestanden als Korn of Tool, gelardeerd met wat samples. Maar op het podium kwam hun zware muziek niet goed over: te veel een brij van decibels, te weinig van die fijne nuances die je op de cd vindt. Ze begonnen 10 minuten te vroeg en speelden onder andere het slepende Turn Away (prachtnummer), Sprawling, Dig, Rape This, 22 en Underneath, plus een paar nummers van de mij onbekende eerste plaat. Rond half negen stopten ze ermee.

Kiss liet op zich wachten tot tien over negen. Maar dan waren we vertrokken voor een rock .n. roll feestje dat twee uur zou duren. Aangezien dit concert nog altijd paste in de tournee van vorig jaar, was de setlist uiteraard nauwelijks aangepast. Maar ik overloop hem toch maar.

• "Deuce" vormt al eeuwen het openingsnummer. Voor het podium wordt een doek naar beneden gelaten met het gigantische Kiss-logo op. Bassist-demon Gene Simmons doet de overbekende aankondiging: "Hello Ghent! You wanted the best, you.ve got the best! The hottest band in the world: KISS!!!!". Een paar enorme knallen, het doek valt, de zaal davert op zijn grondvesten. Onmiddellijk beginnen de heren dat te doen waar ze zo goed in zijn: het publiek bespelen: ze draven over het gigantische podium, moedigen het publiek aan in de handen te klappen, en als dat niet onmiddellijk lukt, zie je Gene duidelijk "Come on, motherfuckers" zeggen. Nu ja, duidelijk: toch als je op een meter of drie, vier van het podium staat (en nu dus ook potdoof bent).
  Het publiek was trouwens veel beter in form dan in Brussel vorig jaar. En Kiss zelf ook: veel meer interactie en meer geintjes op het podium: Gene en drummer Peter Criss (the Cat) die samen een rondedansje maken, Ace Frehley (Spaceman) die grinnikend op zijn horloge kijkt als Paul Stanley (Starchild) een noot heeeel lang aanhoudt, Gene die met zijn lange tong Ace probeert te tongkussen ... Het is leuk als je merkt dat ze er zelf plezier aan beleven.
• Na "Deuce" volgt "King of the Night Time World": naast de drum wordt een imposante batterij (nep) Marschalls opgesteld.
• En dan "Let me go rock .n. roll". Een oersimpel rocknummer. En Paul grijpt die gelegenheid aan om het publiek weer veel "yeah" en "rock .n. roll" te laten brullen. Blijkbaar heeft hij ondertussen ook geleerd hoe hij zijn tong moet gebruiken, want die hangt net als bij Gene meer dan de helft van het nummer buitenboord, met een plectrum erop dat hij dan maar de zaal inspuwde.
• "Do you love me", een meebruller die zacht en hard combineert.
• Op naar "Firehouse", een nummer dat het blijft doen en waarin Gene met veel bravoure zijn vuurspuwnummertje opvoert en waarin de vlammen voor een eerste keer langs alle kanten uit het podium slaan.
• "Watchin. You" en Gene Simmons eist de hoofdrol op.
• En dan is het de beurt aan Ace Frehley die er tot dan met een ongelooflijk passief gezicht had bijgestaan en nu pas op de aarde leek neer te dalen. Paul zei: "Ace is a bit sick, he.s having a little cold so he feels a bit Flemish". Het hield hem alleszins niet tegen om er voluit tegenaan te gaan: goed gezongen, lekker veel show inclusief de rokende gitaar waarmee hij, helemaal alleen op het podium, raketten afvuurt die een lamp uit de spotlights schieten plus een solo waar hij alleen een patent op heeft: met een stuk Beethoven erin ("Roll over Beethoven", zegt hij koeltjes), ja zelfs inclusief de solo die hij op de eerste dubbele live lp (uit .76) uit zijn vingers kreeg.
  Ik vergat trouwens te vermelden dat hier alleen nummers uit de periode .73 tot en met .79 aan bod kwamen.
• Over naar Gene alweer: "Calling dr. Love", en je mag drie keer raden waar dat over gaat.
• En dan een van de bekendste Kiss-nummers: "Shout it out loud", inclusief tonnen vuurwerk. Want daar maken ze echt ongelooflijk veel gebruik van: het lijkt wel alsof ze in één nummer er meer "pyro" tegenaan gooien dan er op de hele Gentse Feesten wordt afgestoken. Paul wil het publiek nog wat meer opzwepen. Op de drie grote videoschermen wordt de "audience response meter" getoond waarop zogezegd de reactie van het publiek af te lezen valt. Dat ding staat natuurlijk gewoon op "weak" maar naarmate het publiek luider en luider begint te brullen, gaat het naar "strong" en zo naar "very strong" tot de wijzer uiteindelijk in het rood gaat. OK, ja, .t is pure show, maar "that.s what rock 'n. roll is all about", zou Paul zeggen.
• De grote kleppers volgen elkaar op: "Love Gun" met weer een nieuw element in de show. Paul vraagt of hij tussen het publiek mag komen en wordt dan via een trapeze over het publiek gevlogen naar een mini-podium dat een stuk verder in de zaal staat. Ambiance in de keet.
• Verder met "Cold Gin" en dan met de grootste Kiss-hit, het overbekende "I was made for loving you", dat a capella door Paul wordt ingeleid. En dan te beseffen dat ze zich ooit hebben gedistantieerd van dit nummer.
• Voor het volgende wordt uit een heel ander vaatje getapt: "God of Thunder" is helemaal niet zo.n stukje disco-rock maar een demonische rocksong, het volkslied van Gene Simmons dus. Badend in het rode licht en plukkend aan zijn bas op een voor de rest donker podium doet hij zijn vleermuisact, het bloed loopt eerst langzaam uit zijn mond tot het er gewoon uit stroomt en dan wordt hij plots omhooggetrokken tot boven de lichten. Ook daar is er een klein podiumpje gemonteerd van waar hij de rest van het nummer brengt. Verderop in het nummer de drumsolo van Peter. Subliem.
• Dat donkere nummer krijgt een huppeldepup vervolg met "New York Groove", een nummer dat eigenlijk afkomstig is van de eerste Ace Frehley solo lp. Hij brengt het dan ook, met zijn gitaar-met-lampkes. En zoals altijd wordt de tekst aangepast: in plaats van "we.re back in the New York groove" kreeg je "we.re back in the Belgian groove" te horen.
• Het tempo blijft erin met "100 000 years".
• Dan vindt Paul dat hij ook es alleen in de schrijnwerpers mag staan en begint aan de zware intro van "Black Diamond", een heavy, lang uitgesponnen nummer waarin Gene, Ace en Paul via hydraulische platformpjes tot boven het publiek worden geschoven, waarin Peter en zijn drumstel meters hoog de lucht ingaan en waarin er tonnen vuurwerk moeten aan geloven. Een spandoek wordt het podium op gegooid, Kiss toont het trots aan het publiek dat trappelend op de banken voor een oorverdovend lawaai zorgt. En Ace is zeer in zijn nopjes met het kleinere doek waarop staat "Ace is God"; dat is dan ook een close-up op de schermen waard.
• Het einde van de show komt er langzaam aan. Eerst de ode aan Detroit met "Detroit Rock City".
• En dan heb je nog "Beth", het eerste hitje van Kiss, een slow nota bene. En dan nog een met orkest en de hele santeboetiek. Hier staat de muziek dus gewoon op band. Drummer Peter Criss komt eenzaam en alleen het podium op, gooit enkele rozen de zaal in en bezingt met zijn rauw-hese stem de relatiemoeilijkheden van de rocker die op toernee is en heimhee heeft naar zijn vrouwtje.
• Dat was dan de romantische noot voor de avond die werd afgesloten met het feestnummer bij uitstek: "Rock .n. roll all nite (and party every day)". Voeg daar nog wat vuurwerk, bommen, confettikanonnen, een andere gitaar-met-lampkes en een portie "gitaarkapotslaan" aan toe en je hele jaar kan niet meer stuk.

Paul sloot af met "We.ll be back soon". Dat zei hij in .83 ook en toen duurde het tot .96 voor ze nog eens tot in België raakten; vorig jaar zei hij het ook en nu hebben ze woord gehouden. Wat wordt het dit keer?? We zien wel: duurt het weer 13 jaar, dan ben ik er 41. Maar toch zal ik erbij zijn: "once a fan, always a fan".